SINIRLARI AŞAN EZGİLER VE HATIRALAR: KIBRIS’TA “OĞLAN OĞLAN”IN İZİNDE Larnaka ve Moldova anılarım

​Çocukluk yıllarım… Anne tarafımın, yani annemin atalarının Kıbrıs kökenli olmasının ezikliğini, daha doğrusu bu menşein bana acımasızca hissettirildiği o karanlık dönemi unutmam mümkün değil. Kimler tarafından mı? Acımasız, kıskanç ve cahil insanoğlunun o küçük yaştaki ruh halleri tarafından… Çalışkanlığımla, yeteneklerimle başa çıkamayan çocuklar, bana olan hınçlarını ya kökenimizin Rum olduğu yargısıyla ya da alaylı imalarıyla almaya çalışırlardı. Bu hastalıklı davranışlar o günden bugüne hiç değişmedi; yakın tarihte, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanımız Sayın Ekrem İmamoğlu’na,  rakiplerinin “Pontus Rumu” damgasını vurması da aynı cehaletin yansımasıdır.
​Hüseyin Hoca ve “Turkuaz”ın Gizemi
​Yıllarca, “Türkler sarışın olmaz, olsa olsa çekik gözlü olur” diyenlerin karşısında savunamadığım kökenimle ilgili sorgulamalarım, yıllar önce Kıbrıs’ta Doğu Akdeniz Üniversitesi’nde tanıştığım Hüseyin Hoca ile son buldu. Sarışın ve mavi gözlü olan Hüseyin Hoca’ya o samimi sorumu sordum: “Hocam, biz sarışın ve mavi gözlüyüz ama Türkler böyle tarif edilmiyor. Kıbrıslı Türkleri nasıl açıklayacağız?”
​Hüseyin Hoca katıla katıla güldü ve o meşhur analiziyle kimliğimi bana geri verdi: “Serdarcım, Kıbrıs Türkleri Osmanlı’nın Karaman’dan, yani Konya’dan Kıbrıs’a sürgün ettiği Karaman Türkleridir. Selçuklular Anadolu’da kalan Oğuzlardır. Oğuzların bir kolu olan Gökoğuzlar (Gagavuzlar) ise Karadeniz kıyılarına yerleşmiş, ağırlıklı olarak sarışın, mavi gözlü Türklerdir. Atatürk de bir Karamanlıdır. Mavi ve yeşil rengin karışımına ne diyoruz? Turkuaz. Aslında bu kelime ‘Türk rengi’ demektir, İngilizce ‘Turkeyes’ ise ‘Türkgözü’nden gelir.”
​Bu bilimsel açıklama karşısında hissettiğim o “kimliğine kavuşma” duygusu, bugün yerini daha dingin bir olgunluğa bıraktı: Atalarımın hangi ırktan olduğu değil, onurlu bir miras bırakmış olmaları önemli. Ancak merakım beni, üvey evlat muamelesi gören Gagavuzlara yöneltti.
​Gagavuzya: Hristiyan Türklerin Diyarı
​Hüseyin Hoca’nın çizdiği yoldan giderek Gagavuzları incelemeye başladım. II. İzzeddin Keykavus’un soyundan gelen, Dobruca’ya yerleşen ve burada Hristiyanlığı seçen bu soydaşlarımız, Gök Tanrı inancını (Şamanizm) Ortodokslukla sentezlemişler. “Canavar Yortusu” (Kurt Bayramı) kutlayan, kurban kesen, kendi dillerinde “topluş” (meclis) diyen bu insanlar, Türkiye Türkçesine en yakın dili konuşuyorlar.
​Siret Özalp dostumun vesilesiyle, annesine yıllarca bakan Moldova’daki Bayan Luna ile irtibata geçtik. Eşim Aysel, Siret bey ve eşi Füsun ile bir Haziran ayı sonunda Kişinev’e uçtuk. Kişinev’de bir internet platformunda tanıştığım Gagavuz genç Çağlar ile buluştuk. Pırıl pırıl bir Türkçe konuşan Çağlar, neden Türk kültürüne sarıldıklarını şöyle açıkladı: “Buradaki Romen baskısına karşı, ya Rus ya Türk kültürüne sığınıyoruz. Türk kültürüne girenler, özümüze dönüyor.”
​Kişinev’de Nativity Katedrali’nden Puşkin Müzesi’ne, 200 km’lik tünelleriyle Guinness Rekorlar Kitabı’na giren Milestii Mici şarap mahzenine kadar her yeri gezdik. Şehirdeki protesto kortejlerinde, bir “isyan ve sorgulama” damarının Türk ruhunda hep diri olduğunu gördüm.

​Larnaka’ya Vuslat: Annemin 60 Yıllık Hasreti
​Ve Kıbrıs… Kıbrıs’ın o meşhur “Yeşil” tanımının yerini betona bırakmasına üzülsem de, benim için esas olan Larnaka’ydı. Annemi 60 yıl sonra doğduğu topraklara götürmek en büyük hayalimdi. Dedem Hacı Halil’in sahildeki kebabçı dükkanını bulamadık belki ama annemin “İşte evimiz!” diyerek Bozkurt Sokağı’nda hüngür hüngür ağladığı o an, hayatımın en kıymetli anıydı.
​Kapısını çaldığımız evdeki Rum teyzenin bizleri içeri alıp, masasının üzerinde altınları, ziynet eşyaları varken bize kahve ikram etmesi, o öğretilmiş “düşmanlık” masallarının ne kadar boş olduğunu kanıtlıyordu. Annemle Rum teyze, dilleri farklı olsa da gözyaşlarıyla anlaştılar.
​Hala Sultan Tekkesi’nde (Ümmü Haram Valide), Hz. Peygamber’in mucizesine şahitlik eden o maneviyatta annemin dualarını dinlerken, bir “kök vatandaş” olarak bu topraklara ait olduğumu bir kez daha tescilledim. Şeftali kebabının hikayesini taksiciden dinlerken; ister Şef Ali, ister Şef Talia olsun, o kebabın aslında göç yollarında “gevşek köfteyi tutturamayan” atalarımızın pratik zekası olduğunu anladım.
​Evet, Moldova’dan sonra yaşadığımız o uçuş iptallerini, biletlerimizi Beyrut seyahatlerimize aktarmamızı birer macera olarak not ediyorum. Ama asıl başarı, cahil iddiaların sahiplerine karşı verdiğim o bilimsel ve tarihsel mücadeledir. Artık suskunlukları benim için en büyük haz.
​Biz; Karaman’dan Kıbrıs’a, Oğuzlardan Gagavuzlara uzanan o büyük, sarışın, mavi gözlü, onurlu zincirin kopmaz bir halkasıyız. Kimse bizi kendi kuramlarıyla kategorize edemez. Biz, insanlığı inanç ve ırk üstünde tutan, ama köklerini de asla unutmayan o kadim Türk milletiyiz